✅فرق اطلاق مقامی با سایر اطلاقات در چیست ایا از جمله اطلاقات لفظی است یا خیر؟

✅ابتدائا باید توجه داشت که هر دو اطلاق به معنای عدم ذکر قید است لکن در اطلاق لفظی، معنای لغوی لفظ مقید می شود و باعث ضیق شدن مدلول آن می شود اما در اطلاق مقامی باعث مضیق شدن مدلول نمی شود بلکه شرط یا جزء دیگری اضافه می شود. برای مثال وقتی گفته می شود اگر روزه ات را بخوری باید یک برده آزاد کنی در این صورت شک می شود که آیا مراد از برده، برده مومن مراد است یا غیر مومن هم شامل می شود؟ در این صورت اطلاق لفظی دست ما را می گیرد و می گوید شارع مقدس قیدی را ذکر نکرده است و این همان اطلاق لفظی است. اما گاهی شک می کنیم نکند کفاره خوردن روزه، علاوه بر آزاد کردن برده، شرط یا جزء دیگری هم داشته باشد، در این صورت اطلاق مقامی دست ما را می گیرد و می گوید شرط یا جزء دیگری نیست چرا که شارع در اینجا در مقام بیان بوده است و اگر امر دیگری بود بیان می کرد.
باید توجه داشت در هر دو اطلاق، در مقام بیان بودن شرط است.
مثال دیگر: شارع مقدس می گوید: برای وضو گرفتن سه بار مسح و سه بار غَسل لازم است. حال اگر در غَسل اول شک کنیم که آیا دو بار غَسل لازم است یا یکبار، آنگاه اطلاقِ لفظیِ «فَاغْسِلُوا وُجُوهَکُمْ» دست ما را می گیرد و می گوییم یک غَسل کافی است اما اگر شک کنیم که علاوه بر سه مسح و سه غَسل، ایا امر دیگری در وضو از قبیل: استنشاق و مضمضه و … نیز واجب است یا خیر؟ در این صورت اطلاق مقامی دست ما را می گیرد و می گوید چنین شرط یا جزئی لازم نیست.
نکته: اطلاق مقامی خودش دو شق دارد: یکی نسبت به این دلیل خاص و دیگری نسبت به کل احکام و دستورات شریعت.
بنابراین اگر چه هردو اطلاق به معنای عدم ذکر قید است ولی ماهیت آن دو با هم فرق می کنند و یکی نیستند.

سوالات مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *